لطفا پیش از تکمیل سفارش، قیمت نهایی را از کارشناسان خوگر استعلام بگیرید. شماره تماس: 61098
x

مبلغ کل سبد خرید

0 تومان

سبد خرید شما خالی است یا موجودی محصول مورد نظر شما به اتمام رسیده است

مشاهده سبد خرید
0  

هفته طراحی بیروت (BDW) یکی از معدود رویدادهای مهم طراحی در غرب آسیاست. در حالی که چند ماه دیگر به برگزاری هشتمین دوره این رویداد نمانده با هم نگاهی انداخته‌ایم به آنچه در خرداد ماه امسال در هفتمین دوره این نمایشگاه گذشت. گرچه شاید این رویداد، به اندازه رویدادهای مشابه در میلان و دبی مجلل و پر زرق و برق نباشد، اما یک مزیت رقابتی دارد که هیچ کدام از آن‌ها ندارند: شهر بیروت، یکی از قدیمی‌ترین شهرهای جهان، پل ارتباطیِ میان شرق و غرب در پنج صده اخیر و یکی از مراکز فرهنگی و هنری جهان مدرن. این رویداد با الهام از میراث باستانی و شوق فرهنگی مردمِ خود لبنان، به سال هشتم برگزاری‌اش نزدیک می‌شود و از این جهت شاید آشنایی با آن برای طراحان ایرانی جالب توجه باشد. در ادامه از این رویداد و آثار برجسته ‌اش که شامل طراحی مبلمان نیز می‌شود بیشتر بخوانید.

هفته طراحی بیروت
هفته طراحی بیروت
 بیروت که در جنگ‌های داخلی سال‌های 1975 تا 1990 به شدت آسیب دید، پس از دهه 90 با سرعت و شور و شوق رو به پیشرفت گذاشته است. گذشته از ناآرامی‌هایی که در بقیه نقاط لبنان جریان داشته (که رو به کاهش دارند)، بیروت بعد از جنگ دهه 90، شهری نسبتا آرام بوده و تا امروز این آرامش را حفظ کرده. این آرامش و ارتباط زیبای میان دو فرهنگ شرقی و غربی، بستر مناسبی ایجاد کرد تا فرهنگ و هنر لبنان در آن رشد و پرورش پیدا کند. یکی از رویدادهای فرهنگ، BDW بود.

رویداد سال گذشته با محوریت «شهر و طراحی» از 22 تا 29 ماه ژوئن برگزار شد و با تمرکز بر شهر میزبانش، به این موضوع پرداخت که دیزاین و طراحی چگونه می‌توانند محیط شهری و تجربه شهروندی را -به ویژه در محلی مانند بیروت- دگرگون کنند. وب‌سایت یاتزر با حضور در این هفته، بهترین‌های آن را جمع‌آوری کرده که می‌توانید در ادامه آن ‌را بخوانید:
خانه زرد، یادگار زمان جنگ و موزه‌ای مدرن.
خانه زرد، یادگار زمان جنگ و موزه‌ای مدرن.

با وجود این که BDW 2018، یک رویداد غیرمتمرکز بود که در تمام نقاط شهر نمایشگاه‌ها، کارگاه‌ها و استودیوهای بسیاری را در بر گرفته بود، قلبِ این دوره از هفته طراحی در «بیت بیروت» یا «خانه بیروت» قرار داشت: ساختمانی در منطقه اشرفیه که شکوه گذشته این شهر را در کنار جنگ ویرانگر، به خوبی نمایش می‌دهد. این ساختمان چهار طبقه که به دلیل رنگ اّکر مخصوصش، به نام «خانه زرد» یا ساختمان برکت نیز شناخته می‌شود، در سال 1924 توسط معمار برجسته لبنانی «یوسف آفتیموس» به سبک عثمانی مدرن طراحی و ساخته شد. خانه زرد در سال‎های جنگ در منطقه نظامی قرار گرفت و مقری شد برای استقرار تک تیراندازها.

اگر تلاش‌های «منا ال حلاک»، فعال اجتماعی و معمار برای بازسازی آن بعد از جنگ نبود، خانه بیروت هم یکی از هزاران ساختمانی می‎‌شد که به شکل مخروبه در شهرهای لبنان باقی مانده‌اند، یادگارهایی کج و معوج و زشت از جنگ. منا ال حلاک، 24 سال برای نگهداری از این یادگار بیروت تلاش کرد و نهایتا با مشکلات مالی و اداری زیادی، آن را به موزه‌ای تبدیل کرد که امروز برکت نام دارد. بیت بیروت که هنوز برای بازدید عموم باز نیست و فقط میزبان رویدادهای هنری می‌شود، امروز بیشتر از هر چیز، خود نماینده‌ای برای معجزه هنر و طراحی در نماهای شهری شده است، ساختمانی که از دل جنگ، دوباره مثل نگینی بر چهره شهر می‌درخشد.

«دورین توتیکیان»، مدیر و هم‌بنیان‌گذارِ هفته طراحی بیروت می‌گوید: «ما از ابتدا سعی کردیم قسمت لوکس و گران‌قیمت هفته طراحی بیروت را با بخش‌هایی که به محیط اجتماعی می‌پرداختند، در تعادل قرار دهیم تا طراحانی که بر دیزاین لوکس تمرکز دارند، ارتباط دیزاین و تاثیرگذاری اجتماعی را بیشتر متوجه شوند.» 

نمایشگاه‌ها در هفتمین سال خود با ساختن بستری برای معرفی طراحان و هنرمندان به مسیرهای شغلی مختلف، با همکاری سه شرکت مختلف برگزار شد: گالری دیجیتال آنلاین دانمارکی، پلتفرم فروش آدورنو و کمپانی ساخت محلیِ استودیو فابراکا. 

نمایشگاه «بیروت مستقل» با حضور طراحان جوان در حوزه لوازم منزل برگزار شد.
نمایشگاه «بیروت مستقل» با حضور طراحان جوان در حوزه لوازم منزل برگزار شد.

از میان نمایشگاه‌های مختلف در بیت بیروت، چند مورد بیشتر از بقیه برای منتقدان و کارشناسان جالب بودند:
 

  • نمایشگاه بیروت مستقل، یک مجموعه گزینش‌شده از وسایل  و مبلمان خانه، سرامیک و نورپردازی که توسط طراحان جوان لبنانی گردآوری شده بودند.
 
  • پروژه آرشیو فوتو ماریو، نمایشگاهی جذاب از یک آرشیو عکس که توسط منا ال حلاک از یک استودیوی قدیمی جمع‌آوری شده که پیش از دوران جنگ، در طبقه همکف ساختمان بیت بیروت فعالیت می‌کرده است.
 
میزهای مرمری
میزهای مرمری

میز چابودا، بی‌نظمی، قطره و قارچ‌های سمی


یکی از آثار چشمگیر این نمایشگاه میزهای کوتاهِ توماس تراد بودند که از مرمر و چوب ساخته شده بودند. شکل طبیعی و ارتفاع کم این میزها از «چابودای» (میز پایه کوتاه ژاپنی) الهام گرفته شده است. همچنین مجموعه «بی‌نظمی» از پائولا سکر هم جالب بود، این نمایشگاه شامل یک مجموعه گلدان‌های سنگین است که از مواد دورریختنی و تکه‌های موادی مثل بلوک‌های بتنی و میله‌های برنجی ساخته شده‌اند. «یک قطره» از ابدو ال مودوار، هم همان طور که از اسمش پیداست نشانگر لحظه‎ای است که قطره آب روی یک سطح مایع می‌افتد و میزهای دست‌سازِ برنجی‌اش هم همین شکل را نشان می‌دهند. از مجموعه «غیرزمینی» زینا ابوالحسن و مارین سارگی هم نباید غافل شد: مجموعه‌ای از اجسام سرامیکی دست‌ساز که با دست لعاب هم داده‌ شده‌اند و شبیه قارچ‌های رمزآلودی هستند که در جنگل‌های خیالی رشد کرده‌اند.

یک باغچه محلی برای بیروت
یک باغچه محلی برای بیروت

رشد طبیعت میان دو فکر


«میان دو فکر» یکی دیگر از منحصر به فردترین آثار این نمایشگاه بود. این پروژه شامل یک نیمکت کاشت گیاه است و بخشی است از پروژه «عمومی باش» که خودش حاصل کار دانشجویان سال سوم و چهارم دانشگاه آمریکایی بیروت است. این وسیله کاشت گیاه که روبروی یک مرکز خرید کوچک (که خود قبلا پارکینگ بوده) قرار دارد، قابل چرخش است تا رو به یکی از هفتاد نوشته‌ای قرار بگیرد که روی یک قاب فلزی روی زمین هستند و به یکی از مغازه‌ها اشاره دارد و آن مغازه مسئول مراقبت از گیاه کاشت شده. این چیدمان نه تنها به رابطه مستقل میان فضاهای عمومی و شخصی اشاره داشته و ارتباط نزدیک کسب و کارهای محلی را با این محل نشان می‌دهد، بلکه به یک زمین بازی خوب برای کودکان تبدیل شده.

این لگوها، چسبی برای زخم‌های شهر هستند.
این لگوها، چسبی برای زخم‌های شهر هستند.

لگوهای کودکانه مرهم معلولان جنگ


یکی از دیگر مکان‌های برگزاری BWD، خیابان ژان دارک بود. در این خیابان با پیشقدمی دانشگاه آمریکایی بیروت، مجموعه‎ای از مداخلات شهری انجام شد تا به یک خیابان نمونه برای شهر تبدیل شود. خیابان ژان دارک، این دانشگاه آمریکایی و خیابان حمرا (مرکز هنری تبلیغاتی این محل) را به هم متصل می‎کند. در این خیابان هم ساکنان محلی رفت و آمد می‌کنند و هم دانشجویانی که به تازگی با سنگفرش خاص این خیابان که نشانه عدم تمایل شهری به فضاهای عمومی است آشنا شده‌اند. سنگفرش‌های این پیاده رو، پر از مانع و برآمدگی هستند و تجربه پیاده‌روی را کمی دشوار می‌کنند.


البته اخیرا این خیابان با مشارکت شهرداری، مورد نوسازی عظیمی قرار گرفت. در این نوسازی، 23 جای پارک خودرو حذف شد تا راه برای عابران پیاده و افراد معلول باز شود. این تغییرات که در طول برگزاری هفته طراحی بیروت انجام شدند راه را برای احتمال آزمون و خطاهای بیشتر در نوسازی شهر باز کردند. از نصب ظرف‌های کوچکِ آدرین مولر برای ته مانده سیگار و ایجاد سیستم برچسب‎‌گذاری گونه‌های درخت و پرنده تا پروژه «شنل قرمزی»، غرفه‌های قرمز ایستایی که درون خود کتابخانه‌های عمومی دارند و طراحی دیستریکت دی هستند، و استفاده از بلوک‎های لگو توسط گروه دیسپچ بیروت، که آثار جنگ را مثل زخم‌های روی تن شهر می‌بستند و درمان می‌کردند. تمام این پروژه‌ها می‌خواهند بیروت را برگردانند.

پارکینگ‌هایی که روی سر خودشان باغ دارند.
پارکینگ‌هایی که روی سر خودشان باغ دارند.

پارک خودرو در کندوهای شهری 


یکی از دیگر پروژه‌های رویایی که در این نمایشگاه قرار داشت، «کندوهای شهری»ِ ناتالی هارب است: یک طراحی اولیه با هدف ساختن فضاهای سبز در قسمت بالاییِ پارکینگ‌های شهری. این ساختار که رنگِ فیروزه‌ای روشن دارد و از داربست ساخته شده، روی سر خود یک باغ کوچک دارد که ماشین‌ها می‌توانند زیرش و در سایه پارک کنند. چند خیابان پایین‎تر، درست جایی که زمانی یک آپارتمان قرن بیستمی ایستاده بود، بازدیدکنندگان می‌توانستند «اتاق ساکت» هارب را تجربه کنند. اتاق تاریک یک چیدمان است که برای اولین بار در هفته طراحی سال قبل نمایش داده شد و درست شبیه اسمش، یک ساختار چوبی خاکستری است با فضایی عمومی/خصوصی که با ورود به آن می‌شود از صدا و تصویر شهری جدا شد و سکوت را تجربه کرد.

ساختمانی الهام‌بخش برای یک شرکت طراحی
ساختمانی الهام‌بخش برای یک شرکت طراحی

صنایع دستی محلی و معماری مدرن


ویلای دارالنمیر که خیلی هم از خیابان ژان دارک فاصله ندارد، یک ساختمان متعلق به دهه سی است که به تازگی بازسازی و تبدیل به فضایی شده برای نمایشگاه‌های مختلفِ صنایع محلی و یک شرکت طراحی مبلمان خانه که توسط الیاس و یوسف اناستاس، معماران فلسطینی پایه‌گذاری شده. آن‌ها این شرکت را در سال 2011 و همزمان با پروژه‌های معماری‌شان تاسیس و طراحی مدرن را با روش‌های ساخت و ساز فلسطینی ترکیب کردند تا صنایع محلی را در بستری بحران‌های سیاسی اجتماعی بهبود دهند و رابطه بین طراحی و ساخت را هم اکتشاف کنند.

آرشیوِ فوتو ماریو، عکس‌هایی از استودیویی که دیگر نیست
آرشیوِ فوتو ماریو، عکس‌هایی از استودیویی که دیگر نیست

تاریخ فراموش نشدنیست


آخرین پروژه‌ای که مورد بررسی قرار می‌گیرد نه به مبلمان ارتباط دارد نه طراحی شهری؛ این بار با هنر خالص روبرو هستیم. در پروژه آرشیو فوتو ماریو، نگاه به گذشته است. بر دیوارهای این نمایشگاه‌ها، سوراخ‌های گلوله دیده می‌شوند که با گرافیتی پوشیده شده‌اند. چهره‌های ناشناس از روی نگاتیوهای تار و قدیمی با نگاهی خالی به فضا چشم دوخته‌اند و از شما دعوت می‌کنند که قصه‌هایشان را گوش کنید، قصه‌هایی که سال‌هاست فراموش شده‌اند و حالا رویدادهایی چون هفته طراحی بیروت فرصتی برای بازگویی هنرمندانه آن‌ها.

کلیه حقوق این مطلب متعلق بهخوگر است
avatar

امتیاز شما

 سوالی دارید!؟ 021-61098

khooger
telegram