مبلغ کل سبد خرید

0 تومان

سبد خرید شما خالی است یا موجودی محصول مورد نظر شما به اتمام رسیده است

مشاهده سبد خرید
0  

رومن پولانسکی می گوید: «فیلم خوب فیلمی است که وقتی تماشایش می کنید فراموش کنید که در سینما نشسته اید.» این مهم میسر نمی شود مگر با یک طراحی صحنه ماهرانه و خوب. به راستی اگر از بسیاری از فیلم ها طراحی صحنه شان را بگیریم چه حرفی برای گفتن دارد؟ آیا فیلم روانی آمریکایی بدون آن طراحی صحنه خالی از روح و استریل هم می تواند حس تشویش را به این خوبی به مخاطب القا نماید؟ یا گتسبی بزرگ را بدون اهمیت طراحی صحنه در آن می توان تصور کرد؟ تابستان امسال دو فیلم اتوبیوگرافی با دو طراحی صحنه متفاوت در سینماهای جهان اکران شدند به این بهانه گاردین مقاله ای را منتشر کرده است درباره تحلیل طراحی صحنه فیلم های سینمایی و طراحی داخلی خانه ها و لوکیشن های داخلی و نقششان در پیش برد داستان فیلم. در ادامه ترجمه این مقاله را می خوانیم.

آنتیو باندراس در فیلم رنج و پیروزی
آنتیو باندراس در فیلم رنج و پیروزی

 

تابستان امسال دو فیلم اتوبیوگرافی با موضوعی شبیه به هم با دو طراحی صحنه متفاوت اکران شد، یکی در آپارتمان های منطقه Knightsbridge با طراحی صحنه که در آن از رنگ های روشن و ملایم استفاده شده و دیگری در مادرید با طراحی صحنه ای پر از آثار هنری پر زرق  برق. در طراحی صحنه فیلم اول از وسایل تزیینی بسیار کمی استفاده شده و فیلم دوم دقیقا برعکس آن است.

اولی کاری از جان هاگ (Joanna Hogg) به نام «سوغاتی» و دیگری فیلم پدرو آلمادوار (Pedro Almodóvar) به نام «رنج و پیروزی» (Pain and Glory). فیلم اول روزهای اول کار کارگردان و آشناییش با یک معتاد به هروئین را به تصویر می کشد و دومی درباره سال هایی است که پدرو آلمودوار قادر به ساخت فیلم جدیدی نبود، هنگامی که دیگر قرص های مسکن التیام بخش دردهایش نبودند و جای آنها را به هروئین پر کرده بود.
فیلم سوغاتی اثر جوآن هاگ
فیلم سوغاتی اثر جوآن هاگ

طراحی  صحنه خالی از رنگ در فیلم سوغاتی روح تهی هاگ را به زیبایی به تصویر کشیده است، پس زمینه خسته کننده فیلم نشان از بی تفاوتی آن روزهای کارگردان دارد. در صحنه ای که او به خانه پدر و مادرش می رود، یک خانه روستایی در گرجستان را خواهید دید که از در و دیوار آن رنگ های خنثی و کرم رنگ می بارد. حتی فرش خانه هم تهی از هرگونه رنگی است.

فیلم  Broken Embraces با بازی پنه لوپه کروز
فیلم Broken Embraces با بازی پنه لوپه کروز

در فیلم آلمودار اما همه چیز بر عکس است. در طراحی صحنه این فیلم می توان شاهد استفاده از قفسه هایی با طرح پروانه ای و شلوغ، لوستر بزرگ قرمز و تابلویی با تصویر گلابی اثر انزو مری (Enzo Mari) بود. طراحی صحنه در این فیلم خود به تنهایی روایت گر داستان است. بنا بر اصول طراحی صحنه تفاوتی میان طراحی رد پای از طراحی صحنه فیلم های قبلی کارگردان را می توان در صحنه های مربوط به فیلم اتوبیوگرافی هم مشاهده کرد. حتی از بعضی از اسباب و وسایل درهر دو جا استفاده شده اند. در فیلم آغوش های گسسته (Broken Romance) نیز همانند فیلم اتوبیوگرافی کارگردان، دقیقا شاهد صحنه ای هستیم که  دوربین به روی تابلوی سیب اثر انزو مری زوم می کند و سپس از لوستر قرمز می گذرد. در این فیلم با بازی پنه لوپه کروز خانه ای ویلایی با اتاق های بزرگ و پر از لوازم لوکس مشاهده می شود. این فیلم درباره ی مردی است که در 14 سالگی بینایی خود را از دست داده و اشیا را به احساس آنها می شناسد نه با شکلشان.

American Psycho
American Psycho

طراحی صحنه در فیلم ها سیر داستانی فیلم را تکمیل می کنند. اگر طراحی مناسب باشد یک بعد روانشناسی دیگر به خط داستانی اضافه خواهد کرد. هرچند طراحی صحنه خوب در قدم اول نشان از سلیقه و کاربلدی فیلم سازان دارد اما در واقع چیزی فراتر از این است. بعضی از طراحی ها چنان قدرتمند هستند که جای خود را در دنیای واقعی هم باز می کنند. اگر کسی بخواهد خانه پاتریک باتمن (Patric Batman) را تصور کند حتما انتظار دارد دکوری مشابه دکور فیلم معروفش «روانی آمریکایی» داشته باشد. تمام عناصر در آن فیلم سعی داشتند تا جنون کاراکتر را به تصویر بکشند. مبلمان چرمی و دیوارهای سفید. اتاق هایی تهی از وسایل اضافی و سیاه و سفید در کنار انتقال حس استریل بودن، حالت ذهنی کاراکتر را به بیننده به خوبی منتقل می کند.

Fosse
Fosse

در  مقایسه فیلم های Fosse/Verdon که بیوگرافی یک طراح رقص و کارگردان در سال 1970 و بیوگرافی یک رقصنده و طراح رقص در سال 1980 است، می توان مشاهده کرد که لوکیشن هردوی این فیلم ها یکسان است، یک پنت هوس در آپارتمانی در منهتن با فضایی کافی برای بازی حیوان خانگی و کاشتن گل در باغچه. طراحی صحنه این فیلم ها به عهده  الکس دی گرلاندو (Alex DiGerlando) بوده که با استفاده از عکس های قدیمی صحنه را بازسازی کرده است. در طراحی صحنه این فیلم ها شاهد استفاده از رنگ های سبز و بادمجانی هستیم با وسایلی قدیمی و بزرگ. طراحی صحنه هم مانند سبک زندگی این دو هنرمند بیشتر اغوا کننده است تا سالم و معمولی. وجود آشپزخانه ای کوچک با دیوارهای نارنجی می خواهد خبر از سبک زندگی غیر عادی این هنرمندان داشته باشد. نکته جالب در طراحی صحنه فیلم Fosse این است که با اینکه هیچ تصویری از ویلای ساحلی Southampton وجود نداشته اما پس از اتمام طراحی صحنه، کسانی که در زمان حیات با این هنرمند معاشرت داشته اند اظهار داشتند که خانه را دقیقا به همین شکل به یاد می آورند.

فیلم گراند هتل بوداپست
فیلم گراند هتل بوداپست

و در آخر باید به یکی از بهترین طراحی های صحنه در دنیای طراحی داخلی یعنی طراحی  فیلم  گراند هتل بوداپست اشاره کنم. کارگردان وس اندرسون یکی از خلاق ترین فیلمسازان حال حاضر است.. در طراحی صحنه این فیلم از رنگ های تند و جذاب، مبلمان های سلطنتی و پر زرق و برق، نقاشی های ژاپنی و فریم های تئاتری استفاده شده است. طراحی که با ریتم تند فیلم کاملا هم خوانی دارد و مانند خط داستانی فیلم مخاطب را به خود جذب می کند. در واقع طراحی صحنه این فیلم از آن دسته طراحی هایی است که گاهی از داستان و نقش آفرینی بازیگران فیلم هم پیشی می گیرد. یک آینه تمام عیار در بیان اهمیت طراحی در فیلم های سینمایی. 

کلیه حقوق این مطلب متعلق بهخوگر است
avatar

امتیاز شما

 سوالی دارید!؟ 021-61925

khooger
telegram